الهدى مقدّم مىشد ، فاصلهء آيات كه مبتنى بر الف بود ، اختلاف پيدا مىكرد . ج : يا اختلاف ترتيب ، براى اهميت برخى از واژه‌هاست . مانند : « قتل الخارجىّ فلان » بىترديد به جاى « فلان » نام مشخص كنندهء آن خارجى مىآيد . در اين مثال ، چون كشته شدن خارجىّ ( كسى كه ضدّ حكومت برخاسته است ) براى مردم ، مهّم بوده ، در آغاز « قتل » و پس از آن « الخارجىّ » آورده شده است . و أمّا تقديم الفضلات على بعض فقد يكون : 1 - للأصالة فى التقدّم لفظا ، نحو : حسبت الهلال طالعا . فإنّ الهلال و إن كان مفعولا فى الحال لكنّه مبتدا فى الأصل . أو للأصالة فى التّقدّم معنى و ذلك كالمفعول الأوّل فى نحو : أعطى الأمير الوزير جائزة فإنّ الوزير و إن كان مفعولا بالنسبة إلى الأمير لكنّه فاعل فى المعنى بالنسبة إلى الجائزة . 2 - أو لإخلال فى تأخيره ، نحو : مررت راكبا بفلان فلو أخرت الحال لتوهّم أنّها حال من المجرور و هو خلاف الواقع ، فإنّها حال من الفاعل و الأصل فى المفعول ذكره و لا يحذف إلّا لأغراض تقدم ذكرها . اما تقدم برخى از معمولهاى زائد ( غير ركن ) بر بعض ديگر ، به جهت امور زير است : 1 - آن معمول ، در تقدم لفظى ، اصالت دارد ، مانند : « حسبت الهلال طالعا » كه « الهلال » گرچه اكنون مفعول است ، ليكن در اصل ، مبتدا است . يا اين‌كه آن معمول ، از جهت معنى در تقدّم اصالت دارد ، مانند مفعول اوّل در : « أعطى الأمير الوزير جائزة » كه وزير گرچه نسبت به « أمير » مفعول است لكن در معنى نسبت به « جائزه » فاعل است . « 1 » 2 - يا براى اين مقدّم مىشود كه اگر مؤخر گردد ، تباهى و اخلال ، پديد مىآيد . مثل : « مررت راكبا بفلان » كه اگر « راكبا » كه حال است مؤخر شود به خيال انسان مىآيد كه : « راكبا » حال براى « بفلان » است و اين ، موافق با واقع نيست . چون « راكبا » حال براى فاعل است . به عبارت واضحتر : « مررت راكبا بفلان » به اين معنى است : « من در حالى كه سواره بودم با فلانى برخورد كردم » لكن اگر « راكبا » حال براى « فلان » باشد ، معنى اين‌گونه مىگردد : « من با فلانى برخورد كردم در حالى كه او سواره بود » و اين معنى خلاف واقع است . و مفعول ، بر اساس قانون ، بايد ذكر گردد و حذف نمىشود مگر براى اهدافى كه ذكر

--> ( 1 ) . براى اين‌كه جائزه ، گرفته شده است و گيرنده ، وزير است بنابراين ، او معنى فاعلى دارد و بايد مقدّم باشد .